Be hey gafil Şiiri - Fevzi Emir Yılmaz

BE HEY GAFİL
Fevzi Emir Yılmaz

Be hey gafil, sor kim yarattı seni;
Bu kudreti kendinden mi sanırsın?
Araştır aslını: bir damla meni…
Aklın erse aslından utanırsın.

Dil uzatır Hakk’a, dinsiz, imansız;
Kâinatı kendi yaratmış gibi.
İnanıp söylüyor bir de gümansız,
Yatağı olacak cehennem dibi.

Sorsan cahil değil, her haltı bilir;
Bilmiş edasıyla ışık saçıyor.
Hakk’ı koyup her bâtıla eğilir,
Gör hele mahşerde nasıl kaçıyor.

Aklınca hak, hukuk, insanlık diyor;
Eşitlikmiş güya mutlak gayesi.
Nerden gelir, nere gider bilmiyor,
Hüsranla bitecek tüm hikâyesi.

Öğrenmeyi sever, imandan uzak;
Fizik, kimya, felsefe ve siyaset.
Yakacak başını düştüğü tuzak,
Ne ölü, ne diri yaşayan ceset.

Her şeyi sorgular, Hakk’ı unutur;
“Madem ki insanım, bilmeliyim” der.
Gülde yaşar, gül dalını kurutur;
Bilmez ki ateştir varacağı yer.

Kibir unutturur ona Allah’ı;
İblis aynı suçtan kovulmadı mı?
Affedilmez inkârcının günahı,
Firavun denizde boğulmadı mı?

Gördüğü her şeyi tesadüf bilip,
Hazin sona gider onun gibiler.
Gün gelince mezarından dirilip,
Sırat’ın başında merhamet diler.

Kul olmak değilse derdi, uğraşı,
Kurtarmaz kişiyi parası, mülkü.
Boşadır verdiği onca savaşı;
Kül olur sonunda kurduğu ülkü.