Bazen 1 Şiiri - Mustafa Alp

bazen.
yağan yağmurun sesine dalar insan.
sanki gökyüzü,
içinde sakladığı bütün sırları
damlalara bölüp toprağa anlatıyordur.

o an kimse bilmez,
yağmur yalnız sokakları değil,
insanın içindeki suskunluğu da ıslatır.

gözünden düşeni
sessiz sedasız yağmura emanet eder.
çünkü bazı acılar,
ancak gökyüzü ağlarken utanmaz kendinden.

bir keşke düşer yüreğine.
ardından bir diğeri.
insan, yılları değil,
söyleyemediği sözleri yaşlandırır içinde.

ne çok vedaya sustuk,
ne çok kal'ı yuttuk dilimizin ucunda.
kırılmamak için sustuk,
oysa en çok sustuklarımız kırdı bizi.

anladım ki,
zaman, her yarayı sarmıyor.
bazı yaraların üstünü yalnızca
hatıralar örtüyor.

bir ömür,
kendi gölgesini omzunda taşıyor insan.
nereye giderse gitsin,
vicdan, en uzun yol arkadaşı oluyor.

sonra bir gün.
aynaya bakıyorsun.
yüzündeki çizgiler yaşını değil,
içinden geçen fırtınaları anlatıyor.

ve o vakit öğreniyorsun.

affetmek, başkasını değil,
önce kendi yüreğini özgür bırakmakmış.

yağmur diner.

bulut çekilir.

toprak kurur.

ama insanın içinde
bir damla vardır ki
ne güneş kurutabilir,
ne zaman silebilir.

işte o damlanın adı bazen hasrettir.
bazen pişmanlık.
bazen de kimseye anlatılamayan bir özlem.

ve hayat.

bir avuç umutla başlayıp,
bir avuç hatırayla biten uzun bir yolculuktur.

geriye ne servet kalır,
ne alkış.

yalnızca ardında bıraktığın iyilikler
ve ardından edilen birkaç içten dua.

gerisi.

yağmurun sesine karışıp giden
kırık bir hatıradan ibarettir.

✍️