Günler geçiyor,
aylar,
yıllar…
Zaman yürüyor;
ben aynı yerdeyim.
Hayaller
bir türlü varmıyor
kendilerine ayrılan hayata.
Çırpınıyorum.
Oysa dünya
bir bataklığın huyunu taşıyor:
kurtulmak için
ne kadar çırpınsam
o kadar alıyor beni
kendine.
Belki de bu yüzden
göğe bakarken bile
ayaklarım
biraz daha gömülüyor.
Kayıt Tarihi : 21.03.2018 23:48:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!