Başlıksız (7 basamak) Şiiri - Engin Akbaba

-ön söz niyetine-
öncesi topraktı
ellerimden aktı
beni yalnız bıraktı
baktı gecenin sonuna
baktı.......
biliyorum
tüm geceyi kundaklayacaktı

1. basamak-
bir şiir gibi uyur bebekler
anneler başında bekler
kıskanır melekler
kıskanmadı o
konuşmadı
duymadı
karanlığı heceler gibi
çağıracaktı...
çıktı
eteğine yapışan umutları toplayarak
kalbinin üstünde topallayarak

2. basamak
bu kentte camlar bu vakit
pusla sevişir
devşirme hülyalar gelir yataklarımıza
sular
sise karışır
sahtakar yıldızlar tutar hesabı
ay susar
susar duvarlarda yalnızlık

3.basamak
beni bırak
çıngıraklar
çalarak
ak duvaklarına gömeceğim
başımı
kuyruğunu kestiğim umutlarımın
beni bırak
mezarlıkta akan yılanlar aşkına
ölüler koklayarak
hatıralara döneceğim

4. basamak a bendi
sahtekar gülüşler takınmak
puşt işi yalnızlığın eseri
sattığın çocukluğu hırsızlamak
kalleşçe
kedilerin kuyruğunu keserek
uçurtmalara takmak niye
niye lodosuna yatıyorsun rüyaların
karbonmonoksitse arzun
ilk seviştiğin kızı düşle

4. basamak b bendi
plastik papuçlarını
koynuna saklayıp yattığın
geceler için
mert ol
erkekçe
ambardan aparıp sattığın
buğday için
kancıklama
aklını mıncıklama
damlayan yağmur değil cama
gözlerinin feri
göremezsin zaferi

5.basamak
şu sokkaları yaksak paris niyetine
niye farkımız ne mağriplilerden
ak kıvılcımlarıyla
halaya duran ateş
bize de kardeş
niye taze gömülmüş ölüleri
çalsak mezarlıklardan
kokuşmuş yanlarımızı yusak

6.basamak
kapıları aralamak
vakitsizce sayılmaz
ettiğimiz tüm sözler yalandı
ve tüm gördüklerimiz düş
ben hazırım
öp beni dudağımdan
ve ruhumu ağzına al

7. basamak
yanılmışım
öpmedi
yağmur mu başladı dışarda
bu tufan da ne
nedir başımın ulusunda
dönen yarasalar
martı çığlıklarıyla gitmek isterdi
ruhum
öz ülkesine

-son söz niyetine-
ceset kaldı yatakta
azraille yedekte
uçtu gitti canım
peşine yılanları takarak
tüm geceyi yakarak
anlayanlar ağladı
yas tuttu
cesedimi taşıyan
dört kollu bir tabuttu...
ölüm mutlu mesuttu..

30 kasım 2005
antalya
e.a u.i.k