Ansızın eridi, buzdan aynalar.
Çalmaz kapıyı ne ses ne ışık.
Yüzler siliniyor yüzümden.
Ve bütün, alışıla gelmiş çehreler.
Seyreliyor bir bir kayboluyor.
Kalmıyor geriye silüetler.
Cama çizili anılar yok olup gitti çoktan.
Artık karşı sokak net gözüküyor.
Meğerse zaten boşmuş dünya.
Yağar yağmur yerine, başkaca şeyler.
Ezberimde anlımı dayadığım yüzler yok.
Anlımı yastığa dayarım.
Geçmezse de geçmesin.
Adı batasıca, gönül yorgunluğum.
Kenan Gezici 15/03/2026
Kayıt Tarihi : 15.3.2026 12:18:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!