Kayıp İnsanlık Şiiri - Bilal Bildik

Öyle büyük hayallerim yoktu
Üfleyerek güneşi söndürmek gibi
Yada yıldızlardan ikisini çekip düşürmek gibi
Benimki küçük hayallerdi
Mesela her gün gülümsüyor olmak gibi
Veya dünyadaki tüm fakirleri doyurmak gibi
Gözüm de hiç bir hazine yoktu
Bir küçük sevinç, bir dünyaya değerdi
Herşey mümkün olacaktı
Başkasının gülüşlerini çalmak isteyenler olmasaydı
Bir kuru ekmeği bile garibana çok görenler olmasaydı
Dünya zalim değildi aslında
Yalan dünya diye diye, herşeyi yalan olanlar olmasaydı
Dünya faniydi elbette
Ama içindekiler bunu unutmasaydı
Tek mutsuz insan kalmayacaktı lakin
Başkalarının sırtına basıp çıkanlar olmasaydı

Belki ölecektik bir gün hepimiz
Biraz önce biraz sonra ama yazılıydı
İlacı yoktu ölmenin, ama tesellisi çoktu
Tabi iyiliklere kocaman sarılsaydık
Kimse ben kötüyüm diyemedi
Herkes dünyanın en iyi insanı zannediyordu kendini
Fakat başkasının hakkını önemsemiyordu
Mutlu olmayı tek kendine yakıştırıyordu
Bananecilikler ile dolu bir dünya kaldı geriye
Yetişemedik dostluğa, yetişemedik insanlığa
Maya çalıp iyiliğe, atamadık evrene
Bana dokunmayan yılan bin yaşasaydı dedin
Anlamadın ki yılan bile sana dokunamazdı
Senden daha kötüsü yoktu çünkü evrende
Ellerinle bitirdin insan olmaya olan ümidi
Şimdi geriye onarmak kaldı becerebilirsen
Kendi ellerinle yok etmiş olduğun insanlığı