Ömrüm baharsa ilk cemresin
İlk seni gördü gözler
Ve bu ömrün son demisin
Dil en son seni söyler
Asma yüzün
Kimse almaz yerin
Yare değmiş avluda yûzleri gûleç
Gölgende süzülmüş bir zarif kuğu
Böyle netamete utanır vurmaz
Dilber asıl sen güneşin gel alnını yak
Yok olmaz dillerin seslerîn uyak
Ağıt yak bûlbûle olmaz şirk koşmak
Sanma ki can
Aslı var
Ne üzüldüğün şeyin
Ne sevindiğin şeyin
Bu bahtında her şeyin
Bir nihayet faslı var.
Yalnız zambak değil sümbül de
Şah damarı gibi patlayan gûl de
Karşı koymak mûmkün değil
Her çiçek açıyor sende
Kokladıysam teninde
Kopardıysam ellerimle
Orda durma
Rüzgar eser aklımın her yerinde millattan beri
Yel alır gider seni ceryanda durma
Tut ki rastladığın acı dikenlerini
Uçurup götûrmesin
Anlayana sivri sinek sazdı
Davullar çaldı çaldı durdu
Elif dedim kurşun dedim vur dedim
Kımıldama yûreğimde dur dedim
Alem sağır oldu anca anladın
Özledim tabii ki seni çok
Pervane
Sende
Dolup boşalan kışlalar gibi yürek
Ne zaman yıkılırsa duvarlar
O zaman askerlik bitecek
Kızdığımdan demedim bunu da sana
Pul ettin sevdiğimi mecalin ellere midir
Dönsün eşin dostun tutunacak dalsız kal
Köz ettin gözümü merhemin ellere midir
Yansın bağın bahçen sığınacak yersiz kal
Beddua gibi değil al bana attığın yükü
Uzandığın her yer uzak her şeye yetersiz kal
dal kırılan yaprağını unutabilir
dağ kopup giden çığını
insanlık geçen çağı
beni öldüren gözlerini unutamam
mahçup gamzelerini
gün gelir ölüm korkusunu unuturum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!