Geceler uzadıkça içimdeki boşluk daha çok yankılanıyor,
suskunluğum duvarlara çarpıp geri bana dönüyor
Adını anmadan da seni düşünebilmenin ağır bir bedelini bu kalp ödüyor
bu özlem içimde sessizliği ile boğmasa bari
Kalabalıkların arasından geçiyorum ama kimseye değmiyorum,
herkes bir yere yetişirken ben senden uzak kalmaya devam ediyorum.
Yalnızlık artık bir his değil, üstüme sinmiş bir hâle giriyorum
buna da alışmayı öğrenmem gerekeceğini söyleselerdi bari
Zaman her şeyi değiştirir derler ama eksik anlatırlar,
bazı yokluklar geçmez, sadece daha derine yerleşir.
İnsan en çok alıştığını kaybedince üşür bu hayatta,
ben o soğuğa bir ömür dayanmayı öğretseler bari
Bir ihtimal geri dönersin diye değil bu bekleyiş,
belki içim susar, belki kalbim yorulmaktan vazgeçer diye.
Olmuyorsa kavuşmak, olmuyorsa aynı yolda yürümek,
bu özlem beni içten içe tüketmese bari
Kayıt Tarihi : 5.02.2026 16:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!