Bana sor Şiiri - Can Yiğitler

Dünyanın yükü taş ile diken
Taşıdım ama sen gel bana sor
Eninde sonunda ölüm var iken
Yaşadım ama sen gel bana sor

Gözyaşım doldurdu koca bir gölü
Bedenim yaşıyor bak ruhum ölü
Bir çalı ağacına bir gonca gülü
Aşladım ama sen gel bana sor

Dost pazarında eyledim zarar
Sonradan dövünmek neyime yarar
Yılmadan azimle yeniden tekrar
Başladım ama sen gel bana sor

Yüce dağ başında kaldım kar ile
Düştüm ateşine yandım nar ile
Hayalimiz vardı nazlı Yar ile
Düşledim ama sen gel bana sor

Garip canım kuru yaprak dal gibi
Umman dayım Derya dayım sal gibi
Çiçek’ten kovana giden bal gibi
İşledim ama sen gel bana sor