Bal köpüğüm Şiiri - Gece Gözlü

BAL KÖPÜĞÜM

Bal köpüğüm…
Sen benim ömrüme düşen
en tatlı tesadüf değil,
**Allah’ın kalbime gizlice yazdığı
en güzel ihtimalsin.**

Gözlerin değince gözlerime,
içimde bin yıllık kış çözülür;
sanki bütün çiçekler
senin adını ezberlemiş de
bahar, seni görünce övünür.
Sen gülünce, adamım,
gökyüzü biraz daha mavi,
deniz biraz daha derin olur.

Ben ki nice geceleri içime gömdüm,
senin bir tek bakışınla
ruhum yeniden doğurulur.
Bal köpüğüm…
Sana sevgiden söz etsem eksik kalır,
tutkudan bahsetsem dar gelir kelimeler.

Sen, dudaklarımda yarım kalmış bir dua,
göğsümde kök salmış bir ömür,
adını anınca titreyen
en mahrem hecelerimsin.

Bilmezsin…
Ben seni öyle sıradan sevmedim;
bir arının çiçeğe değil,
ömürlük bir yuvaya dönüşü gibi sevdim.
Her gelişinde içime bal damladı,
her gidişinde hücrelerime
sensizliğin acı tadı sindi.

Sen benim kalbimin
kimseye açmadığım bahçesinde
gece bile kokusunu saklayamayan gülümsün.
Dünya bütün renklerini kaybetse,
ben seni saçlarının bir telinden tanırım;
sen gözlerime değil,
bir ömrün en derin yerine dokunmuşsun.

Bal köpüğüm…
Gel, başını göğsüme koy,
sana kalbimin dilini öğreteyim.
Bak, her atışında sen varsın;
ben sustukça adını söyleyen,
ben uyudukça seni düşleyen
bir sevdanın içinde yaşıyorum.

Ne zaman yaşlansam ellerinde,
ne zaman beyazlasa saçlarım,
sen yine aynı yerden sev beni;
ilkbaharın ilk çiçeği gibi,
ilk öpüşün dudağımda kalmış gibi,

sanki bu dünyaya
**seni sevmekten başka
hiçbir şey için gelmemişim gibi.**

bir gün sorarlarsa bana,
“Bir adam nasıl sığar bir kadının ömrüne?”
Adını söylerim, bal köpüğüm…
Kimi aşklar kalbe sığmaz,
ömre sığmaz, zamana sığmaz.
**Sen benim içimde büyüyen
en tatlı sonsuzluksun;
ben ise senin adını
son nefesine kadar
aşk diye taşıyacak kadınım.**
— GeceGözlü