Örtüyor üstünü bir çarşaf gibi.
Yok artık tende bir can.
Tükendi zamanla an be an.
Canı yok artık, mevsimlerin.
Yağmur değmiyor toprağa.
Zalimce de olsa biliyorum.
Yersiz, yurtsuz, kifayetsiz aşk.
Ben en çok onu sevdim.
Dokunmadan, bilebildim.
Hatırladığım kelimelerim var.
Şiir yazıyorum sessizliğin içinde.
Sevmeden birini, en yalnız halimle.
Korkuyorum olacaklardan.
Bakmıyorum duru sevecen gözlere.
Susmuş karabalıklarım,
Kaygılı yanlarıyla, tir tir titrerler.
Kenan Gezici 31 /01/2026
Kenan Gezici
Kayıt Tarihi : 31.1.2026 01:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!