Bak Ben Büyüdüm Baba

Bak ben büyüdüm baba,
Artık dizlerim kanamıyor düştüğümde.
Sokak lambaları yanınca eve koşmuyorum,
Karanlıktan korkmayı çoktan bıraktım.
Ama bazen, sadece bazen,
Yine çocuk olup elini tutasım geliyor.
Ceketinin o ağır, güven veren kokusu,
Hala burnumda en huzurlu liman.
Senin ,"yaparız" deyişinle başlardı her şey,
Şimdi hayat yükü omuzlarımda,
Anlıyorum; o dik duruşun ardındaki yorgunluğu,
O sessizce çözdüğü binlerce düğümü.
Bak ben büyüdüm baba,
Senin gibi yürümeye, senin gibi bakmaya başladım.
Dünya eskisi kadar renkli değilmiş meğer,
Siyahla beyazın arasındaki o gri çizgideyim.
Öğrettiğin her dürüstlük, her dik duruş,
Bugün benim en büyük mirasım.
Saçlarına düşen akları şimdi daha iyi anlıyorum,
Her biri benim için verdiğin bir kavgadan hatıra.
Belki boyum boyunu geçti, sesim kalınlaştı ama,
İçimde bir yerlerde hala o çocuk var,
Senden bir "aferin"bekleyen,
Sana her daim hayran kalan.