Bahr-i Melâl Şiiri - Gül Yıldırım

‎​Ey benim tâlihim, ey baht-ı karâm,
‎Keder bâdesini sunar dururum.
‎Fânî şu masivâ rûhuma harâm,
‎Ezelden bu derde kanar dururum.
‎
‎​Gönül tahtı oldu bî-kes, harâbe,
‎Gözümden dökülen yaşlar şerâbe.
‎Hasretin vurduğu her bir darâbe,
‎Bağrımı hûn edip donar dururum.
‎
‎​Zifiri geceler sanki yeldâdır,
‎Bu âşık bîçâre, dertli şeydâdır.
‎Gönlümün maksadı ulu sevdâdır,
‎Aşkın ateşine yanar dururum.
‎
‎​Cihan mülkünde bitti safâmız,
‎Geriye ne kaldı ah ü cefâmız?
‎Mîzanda kurulsun ulu livâmız,
‎Vuslatın yoluna söner dururum.
‎
‎​Gözümde tütüyor o şâh-ı hûbân,
‎Hasretin bağrımda sanki bir sübân.
‎Aşkın sahrasında oldum bir kurban,
‎Ben Leylâ, sen Mecnun sanar dururum.
‎
‎​Gülden’i terk etti mürg-ü saâdet,
‎Rûhuma hükmetti vakt-i melâmet.
‎Kopsun artık canda nûr-ı kıyâmet,
‎Ecelin elinde döner dururum.
‎
‎​Cismimi gark etti bahr-i melâlim,
‎Arş-ı âlâdadır artık vebâlim.
‎Mahşerde kurulsun ulu visâlim,
‎Son nefeste seni anar dururum.

07.03.2006