Baharyaması Şiiri - Ertan Hurmanlı

Nefesindeki ılık bahar, içimi titreten;
Gözüşümü hastalıktır bende, sen bulaştırdın
Bakışlarınla soyunan ağaçlar gibiyim şimdi
Biraz su, biraz zaman, biraz da baharyaması
Dünyanın en zehirli hüznü olmalı

Rüzgârına kapılmış yaprak gibi savruk,
Ruhum ilmek ilmek, düğüm düğüm
Nereye baksam silüetin yansır suya
Şavkının yanında tükenen mum
Eridikçe kanıyor gövdem, yanıyor sana

Kalbim, mürekkep yalamış yetim gibi sus pus
Heceleri dağınık, imgeleri darmadağın edilmiş
Kipriklerine asılmış yağmursarhoşu kederle,
Gözlerindeki gecekarası kuytuda demlendim

Suladığın yastıkaltı çiçekler vururken yanağına, sırılsıklam
Düşbozumu sabahlara uyanıyorum seninle
Uykuyu unutmuş bozuk çalar saat gibi
Üstü çizilmiş, zembereği boşalmış kalbimin

Kirpiklerinde uyuyan geceyi bölme sakın,
Ne yana dönsem sımsıcak senyanığı
Gözüşüme inat, yüreğimi ısıtan
Yüzümde asılı kaldı gülüşkanadın

Rüzgaryanığı hevesle kanıyor usulca
İçimde kıvranıp duran dilbazçaresizlik
Yarım kalmış cümlenin gizli öznesi
Biraz hüzün, biraz aşk, biraz da canörgüsü

Zaman, saçlarımda ağaran yorgun masal,
Her sayfasında isminin heceleri gizli
Kelimeler yetim, cümlelerin boynu bükük,
Mısralarımda gezinen sevdasarhoşu,
Kanatır durur yüreğimin sol yanını

Gözlerinin gökyüzüne hasret perişanlığım,
Sayfalarını çevirdikçe kanayan geçmişyanığı
Dilimde düğümlenen sitemkâr kelimeler,
Sana yazılmış onca kelamın suspayı