Baharın Ayak Sesleri Şiiri - Seyrani Göl

Pencereden baktığımda
toprak uyanıyor,
dallar ince ince yeşil giyinmiş,
kuşlar gökyüzüne
ilk şarkılarını bırakıyor.

Rüzgâr,
cemre kokularını taşıyor içeri;
odanın ortasına
mevsim,
yavaşça gülümseyerek oturuyor.

Bir köşede unutulmuş saksıdaki çiçek
boynunu kaldırmış,
uzun bir uykudan sonra
güneşe usulca
selam veriyor.

Kaldırımların dili çözülüyor,
taşların soğuğu yumuşuyor.
Gölge bile
eskisi kadar karanlık değil artık.

İnsan,
içindeki kışı
bir kat daha inceltiyor,
karanlıklar hafifliyor,
suskunluklar çözülüyor dilimden.

Henüz tam gelmedi belki,
ama adımları duyuluyor baharın.
Bir şeyler hazırlanıyor hayata:
pencereler,
kalpler,
yarım kalmış sevinçle açılıyor.

Yavaş yavaş…
Çok ses çıkarmadan
ama vazgeçmeden
bahar geliyor.