ne vakit başımı öne eğip yemyeşil vadiden aşağı yürürken o bir kaç dakika da olsa her şeyi unutuyorum ölüm hariç...
ölüm hariç...
ölüm sen oluyorsun
hücrelerimi emiyorsun
bense izin veriyorum
aşkla bağlıyım sana
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta