Babamın Şiiri - Murat Gökçe

Kimseye karışmazdı işinde gücündeydi
Attığı her adımı doğru yoldu babamın
Yolculuğun sonunda sefalet içindeydi
Zor günde bile sözü şükür oldu babamın

Eve girdiği anda şendik cümbür cemaat
Şükrederdi her zaman aza edip kanaat
Her dem gönül yapmaktı elindeki zanaat
Merhameti daima önde geldi babamın

Yakışırdı başına sekiz köşe kasketi
Elimizden tutunca unuturduk kasveti
Ne hasetliği vardı ne kimseye nispeti
Eli açık , gözü tok, gönlü boldu babamın

Vefasız dostluklardan kenara çekilmişti
Düşünmekten saçları çok hızlı dökülmüştü
Yıllar önce aldığı tek ceket sökülmüştü
Üstündeki sürekli eski çuldu babamın

Altı çocuk büyüttü bir of bile demeden
Sofrada başlamazdı biz doyunca yemeden
Hayat maratonunda hep düşerdi kümeden
Gün yüzü göremeden ömrü soldu babamın

Ona karşı bozmadım hiç mi hiç hürmetimi
Sayesinde korudum hep iyi niyetimi
Çok isterdi görmeyi bir gün mürüvvetimi
Muradı hep gözünde öyle kaldı babamın

Takip ettim her zaman bıraktığı izleri
Yorgun kalbinden çıkan adaletli sözleri
Ne yazık ki zamansız kapanmıştı gözleri
Şu hayatta vadesi erken doldu babamın

Özlem, saygı ve rahmetle…

Murat Gökçe Karsî
25.01.2026