Babama Şiiri - İsmail Akyüz

Babama

Babacığım nasılsın iyi misin seni çok özledim
beni sual edersen ben hep çok iyiyim
ellerinden hasret ve sevgi ile öperim
yüzüm maske elim dezenfektan
geze geze bitiremediğim evdeyim
gidemediğim yerlerin hayalindeyim
torunlarım dersen onlar da çok iyi
ellerinden saygı ile öperler
son zamanlarda seni de çok ihmal ettim
beni affet
Annemi de çok özledim ne olur ona da
saygılarımı sevgilerimi ilet
bu salgın yüzünden şehir dışına çıkmak
birbirimizi görmemiz yasak
bizimki yaşamadan yaşlanmak
artık kışlayan bir bahçeyiz
birbirimizi hiç görmeden yaşlanıyoruz
kalan günlerimizi de bir bir tüketiyoruz
bazen resmine bakıyorum babacığım
sonra annemle sen ikiniz
başka bir resim
hani en son gelişim de
sanki sayamayacağım kadar
çok zaman geçti aradan
beyaz saçların
yüzünü dolduran derin çizgiler
hepsi akıp giden
bir ömürden
geride kalan izler

bir insan bir insanı ne kadar tanır
bir baba bir oğul ne kadar yakındır
hakkında bildiğim ne az şey var
ya senin benimle ilgili bildiklerin
sanki hiç konuşmadık
hissettiklerini duygularını
hep günün telaşında olduk
hiç anlayamadım gözyaşlarını
bunu sen mi istemedin biz mi
bilemedim
aynı evin içinde
geçti gitti günlerimiz
geçti gitti çocukluğum
dün gibi dizinde yatışım
yorgun ellerinle
okşadığın saçlarım
avuçlarının sıcaklığında okula ilk gidişim
beyaz yakam siyah önlüğüm
Sümer ilkokulundaki ilk günüm
baraka sınıf heyecanlı çocuklar
ilk öğretmenim sendin
hiç unutmadım
gün oldu büyüdük kocadık
ellerimizde gençliğimiz
başımızda kavak yelleri
içimizde gelecek kaygısı
yaşadığımız bu hayat
bir filiz kıran fırtınası
saklandığımız geçmiş zaman bahçesi
ah babacığım bizde bitiriyoruz artık
dudaklarımızda titreyen
ömür denilen bu sesi

yaşamın döngüsü böyle elden ne gelir
mümkün mü ömür boyu beraber olmak
önce büyüyor bir bakıyorsun yuvadan gidiyor
her insan bir hayat
kendi başına yaşanacak
nasıl yaşanırsa yaşansın
elbet bir gün oda bitiyor
iş güç aşk ayrılık çoluk çocuk derken alışıyorsun
kendini tükettiğin zamanın akışına bırakıyorsun
her şey değişiyor sonra her gün gördüğün sevdiklerin
gün geliyor göremiyorsun
bir kaç gün sürüyor eksiğin
her şeyin yokluğuna alıştığın gibi
alışıyorsun o yokluğa da
insan görmediğini çabuk unuturmuş diyorlar ya
başka avuntular alıyor yerini aldatıyorsun kendini
bir resme bakıyorsun ya da bir anı geliyor aklına
eski bir şarkı dinliyorsun gözlerin doluyor
elinden bir şey gelmiyor
her şey olacağına varıyor
hasret denilen batağa saplanıp kalıyorsun
sonra kendi kendine söyleniyorsun
ah babacığım
beni affet
diyorsun