Babadan Oğula Oğluma Bakmak Zorunda Kaldığım Gece Oğlum, adını çağırmadım o gece. Çünkü adın, ipten daha ağırdı boğazımda. Önce beni alın, dedim. Bir baba olarak değil, bir insan olarak istedim bunu. Görmeyeyim, dedim, Bir evladın canının çekilişini gözlerime yazmayın. Duymadılar. Duymamak da bir karardı. İpi o narin boynuna geçirdiklerinde dağlar içime çöktü. Munzur susmadı, ben sustum. Bakmak zorunda kaldım oğlum. Bakmak Bir babaya verilecek en ağır cezaydı. Ayakların yerden kesildiğinde ben de kesildim hayattan. Kesilsem de düşmedim. Sen düşerken ben dimdik durmalıydım. Bunu senden öğrendim. Gözlerin bana baktı mı bilmiyorum. Bakmadıysan, iyi yaptın oğlum. Bir babanın gözünde ölüm olmasın istedim. İp ses çıkardı. İnsanlar sustu. Ve anladım Beni senden önce orada öldürmüşler. Sonra bana geldiler. Şimdi sen, dediler. Sanki bir sıra vardı acıya. Yürüdüm oğlum. Yürüdüm çünkü artık geri dönecek bir evimiz yoktu. Boynuma ip geçerken aklımdan sen geçmedin. Çünkü sen zaten içimdeydin. Şunu bil oğlum Beni asanlar senden korkmadı. Senden sonra beni asmak zorunda kaldılar. Sana bakarken ölmedim. Seni toprağa veremediğim için öldüm. Eğer bir gün bir baba daha evladına bakmak zorunda kalırsa bunu utanç saysın bu dünya. Sana gözlerimle değil, duruşumla veda ettim oğlum. Bil ki İpler çürür, bir babanın o gece taşıdığı acı asla düşmez. Azra Nimet Öner
Nimet ÖnerKayıt Tarihi : 18.01.2026 16:23:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!