Baba Kokusu Cennet Mi ? Şiiri - Can Elıf

Bir kız çocuğu en çok babaya sığınır,
Ben ellerimi semaya açtım, “Tanrım” diye haykırdım.
İçimde kor olmuş bir yürek,
Kaç yağmur söndürür, kaç mevsim dindirir bilmedim.

Kaç acıdan geçtim, sayamadım,
Mutluluk dediğin ne zaman gölgelendi fark etmedim.
Bir mezar taşı var şimdi baş ucumda,
Soğuk değil… içim kadar yanıyor aslında.

Derler ki: “Bu deli kız, Tanrı misafiri,
Neden böyle sessiz, neden burada uyur?”
Bilmezler…
Sağ yanımda dedem, sol yanımda babam,
Cennet kokusu var mı diye koklarım toprağı durur durur.

Bu can fazla bana, ağır gelir bazen,
Ada mı daha uzak, memleket mi daha yetim?
Birinde dedem, birinde babam,
Söyle, insan hangi acıyı seçsin?

Ben ölümden korkmam artık,
Ciğerimle kalbim takas oldu sanki.
Üç hakkım vardı belki, hepsini ödedim,
Geriye sadece susan bir yankı kaldı içimde.

tektim, sade Elif’tim, aklım savrulmuş rüzgâr gibi,
Dışarıdan dimdik, içeride kendine yenik.
Bir düzen kurmuşlar adına hayat dedikleri,
Ben o düzenin içinde kaybolmuş bir ruh gibiyim.