Baba Zamanı Şiiri - Fikret Adımol

Ölümle yaşam arasında ölmesi gerekti,
babamla yaşayamadıklarım...
Yarası ağır geldi ona,
yaşayamadı.
anam bağır verdi bana,
yaşadım.

Babam yaralıydı ben doğduğumda.
Bir kere gördük birbirimizi, biliyorum
ama kabul ettiremiyorum hatıralara.
Tahmin ediyorum ki,
o da hatırlayacak kadar bakamadı oğluna.

Babam doğdu ve öldü.
Ben doğdum ve yaşadım.
Babamla olan bağım ise...
Ölü doğdu.

Ölüm, yaşamla eşitliğini
benim hayatımda buldu,
bu eşitlikten de
bir ömür doğdu...

Kırk yıl oldu ben yönümü nefese döndüm.
Her solukta ölümle hayatın zıt olmadıklarını,
dip dibe yaşadıklarını,
hatta tıpatıp aynı olduklarını gördüm.