Sessizliğin oluşturduğu karanlıkla,
Tekrardan başlardı o işkence .
Saatler ilerledikçe,
Duvarlar bile sessizleşirdi.
Kapılar kapanır, çığlıklar dinmezdi.
O sessiz haykırış,
Annemin gözlerinden akardı .
Ne geceler geçerdi,
Ne de saatler...
Kardeşimin gözündeki yaşlar ,
Her şeye rağmen dinmezdi.
Ayakları korkudan titrerken,
her hece üstüme çökerdi.
Geceler uzardı ,
Çığlıklar odalarda sıkışıp kalırdı .
Umut her bir harfini aratırdı,
Korku içimizi sararken.
Kayıt Tarihi : 27.05.2026 11:34:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Bu şiiri franz kafkanın babaya mektup kitabından ve bukowski yazarından ilham aldım
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!