Azat Et Beni Kendinden
Zemheri kışta üşüyen yüreğimi uğurla,
Azat et beni…
Bu sana yazdığım son satır olsun.
Kelimelerim artık kanıyor,
Her hece bir vedaya dönüşüyor.
Ben seni çok sevdim, belki kendimden bile çok…
Ama bu sevda bana yaşam değil,
Ömür boyu sürecek bir yara bıraktı.
Azat et beni kendinden.
Çünkü ben seninle var olurken,
Kendimden yok oldum.
Her bakışında tutundum sana,
Her gülüşünde inandım.
Ama gün geldi, gözlerin bile bana yabancılaştı.
Bırak gideyim…
Bırak, adını içimde saklayarak,
Ama yükünü taşımadan.
Gölgen kalmasın peşimde,
Hatıran zincir olmasın ellerimde.
Çünkü ben artık bu esaretten yoruldum.
Azat et beni kendinden.
Ben kendime dönmek istiyorum.
Yıllardır unuttuğum nefesi hatırlamak,
Kendime ait bir kalpte yeniden var olmak istiyorum.
Sana rağmen değil…
Senin yokluğunla barışarak yaşamak istiyorum.
Biliyorum, bu veda ikimize de ağır gelecek.
Ama inan, ben kalırsam tükenirim.
Gitmekten başka çarem yok.
Çünkü ben seni sevdikçe ölüyorum.
Hoşça kal…
Kal ki ben gidebileyim.
Azat et beni kendinden.
@dsız..
22 Ağustos 2025
Kayıt Tarihi : 22.8.2025 19:10:00





© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!