Nereden geldigim belli ancak nereye varacagim mechul.
Nefesin yakaladı beni kıskıvrak,
Teslim oldum cezama bile bile;
Çektim içime yaşamı.
Sonra bir kez daha uyandım,
Dirildim, yoktun;
Beyaz bir kalem ile karalamak,
Acı veren tutkulara kapılmak.
İşte beynimde bir oda daha kapattı ışıkları,
Gittikçe azalıyor komşularım, sıkılmaya başladım ben.
Mesken bellediğim bu yer beni de dışlamaz umarım.
İlla toprağın altına mı yatmak lazım,
İplerimden kurtulmak için?
Aslında mesele orada da bitmez ya...
Çekin şu kara bulutları üstümden.
Dağılın başımdan siz de, ne diye toplandınız?
Bilmiyorum işte, geldiler yine,
Al rengine büründü.
Kaydı işte, döküldü yere,
Çok uğraştım ama birden olunca...
Aldım elime kara kalemi,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!