Ağlasan da artık kar etmez,
Ayrılık, gözyaşlarıyla sulandığı zaman.
Baksan da gözlerin kimseyi görmez,
Ayrılık, bir perde gibi bağlandığı zaman.
Ne çığlıkların duyulur, ne de o bitkin sesin,
Ne yaşama arzun kalır, ne de mutluluk hevesin,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta