Ayrılık Şiiri - İsmet Yılmaz 2

Ölüme öykünen yapraklar kımıldar
Her sonbahar
İhtiyar ağaçlardan
Ve her bahar, bir çiçek gülümser güneşin bakışlarında
Doğumun neşesi sarar tabiat bahçesini
Lale olur, gül olur, leylak olur
Zambak kokar yamaçlarda
Ve sonra ıssız patikalardan geçer yolcular
Yollar amansız, yollar sarp
Bir durağa yaklaşır insan
Selvi ve çam ağaçları kokar
Toprak kımıldanır
Can verir zaman
Dil susar kalp konuşur rüyalarda
Ruhun ayrılık solukları bağırır
-Kimse yok mu?
-kimse yok.
Veda eder refakatçi bakışlar
Biraz üzgün biraz hasretli ve yorgun
Ey yol kokan
Ey dünya kokan bedenler
Her dem sarılıp tutunduğunuz hasretler
Bırakır sizi münzevi
Bırakır sizi iki büklüm
Ve şimdi
Toprak tutar sizi
Toprak yutar nefsinizi
Ne sonbahar kalır geride
Ne nevbahar
Artık mevsim aşk’tır.