Ayrılık,kanadı kırılmış bir kuştur,
Hasretlerle dolu yoldaki yokuştur.
Ayrılık,doğmaz güneşin gecesidir,
Duymayan kulakta yarin hoş sesidir.
Ayrılıktan yakınan susmaz bülbüldür,
Ayrılık imgesi boynu bükük güldür.
Kalbin kabuk bağlamayan yarasıdır,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta