Ayrılığın Ağıdı... Şiiri - Döndü Dülger

İnsan sevdiğini yitirince ölmüyor hemen.
Önce içindeki çocuk susuyor,
Sonra umut dediği ne varsa birer birer terk ediyor.
Bir yanı hâlâ onu beklerken,
Öteki yanı yokluğuyla üşüyor.
Tebessümleri yüzünde eğreti duruyor.
Kırgınlığı yoruluyor, öfkesi susuyor,
Sitemi bile söyleyecek söz bulamıyor.
Geriye, kimsenin duymadığı bir ağıt kalıyor.
Her dizesi bir keşke, her susuşu bir neden,
Her gecesi biraz daha geç kalınmışlık…

Zaman geçtikçe anlatmak yoruyor,
Anlaşılmamak daha çok.
Bazı kelimeler boğazında düğüm,
Bazı cümleler göğsünde har oluyor.
Zamanla öfkesi diz çöküyor.
Kırgınlığı ağırlaşıyor, sabrı kendi yükünü taşıyamıyor.
Tam artık iyiyim, diyor,
Bir ses, bir koku, bir hatıra,
İçinde ayakta tuttuğu ne varsa bir anda yerle bir ediyor.

Vakitsiz vedalar insanın canını almıyor evet...
Hayat devam ediyor, güneş doğuyor,
Mevsimler değişiyor, insanlar gelip geçiyor.
Bazen yüzüne bir tebessüm konuyor.
Ömür dediğin ne kadar uzun olursa olsun,
İnsan her sabah aynı yokluğa uyanıyor,
Aynı acıya yüreğini rehin bırakıyor...
Döndü Dülger