Aynı Yer Şiiri - Mustafa Alp

soluklandığım yerle
soluğumun kesildiği yer aynı.
bir zaman başımı koyduğum omzunda
şimdi ne diyeceğimi tartıyorum.

eskiden günüm ağır geçse
sana gelmek yeterdi.
ayakkabımı çıkarırken sorardın.
ben daha oturmadan hafiflerdim.

sonra bir akşam anlatırken gözün saate gitti. “yoruldun,” dedim, sustum.
sen rahatladın.
ben bunu da sevgiye yordum.

bir daha gelişimde derdimi
yolda kısalttım.
kapına vardığımda
“iyiyim” diyecek
kadar azalmıştım.

sen de “iyi gördüm seni” dedin.
ne güzel anlaştık.
ben sakladım, sen aramadın.
akşam kimsenin keyfi kaçmadı.

ahaliye sorsan huzur.
ses yükselmiyor ya, tamam.
bir evde kimse bağırmıyorsa
herkes duyuluyor sanıyorlar.

ben de öyle sandım.
sana kızacağım yerde
kendime terbiye verdim.
“insan sevdiğini yormaz,” dedim.
yorgunluğumu başka odada çıkardım.

bir gün tam karşıma oturdun,
“eskisi gibi değilsin,” dedin.
haklıydın.
senin yanında rahat edeyim diye
kendimi pek sıkı tutuyordum.

gülüşümü beğenirdin önce,
sonra sesim fazla geldi.
ben gülerken bile sonunu sana
bakıp getirdim.

ne ince iş şu gönül,
sığındığı eli incitmemek için
kendi kırığını saklıyor.
sonra o el, “sağlamsın ya,” deyip bırakıyor.

ama ben de masum değilim.
bir kere iyi geldin diye
her gün iyi gelmeni bekledim.
senin de oturacak yer aradığın
akşamlar olmuş, görmedim.

bazen daha kapıdan girerken
“bugün de…” diye başladım.
senin günün nasıl geçti,
benimkinin altında kaldı.

şimdi bunları düşünüyorum.
ne seni baştan sona zalim,
ne kendimi hep yaralı sayıyorum.
iki insanın arasında bazen
ikisinin de eli kalıyor.

geçen akşam yine geldim.
her zamanki yere oturdum.
koltuğun kumaşı aynıydı.
elim eskisi gibi kenarındaki söküğe gitti.

sen mutfaktan seslendin.
“çay içer misin?” “içerim,” dedim.
sonra ekledim.
“ama önce konuşalım.”

ilk defa çayı beklemedim.
bir şey anlatacakken boğazım yine düğümlendi.
bu defa “boş ver” demedim,
suyumdan bir yudum aldım.

“ben burada yoruluyorum,” dedim.
“eskiden dinlenirdim.”
sen bardağı masaya bıraktın.
ne diyeceksen bu defa duymaya hazırdım.

soluklandığım yerle
soluğumun kesildiği yer aynı.
bunu sana söylemek
evi başına yıkmak değildi.

yalnız artık birlikte oturduğumuz yerde
birimize hava yetmiyorsa
pencereyi kimin kapattığını
konuşmamız gerekiyordu.

✍️