Aynalar; niye ürkek bir çocuğun sessizliği ile bakıyorsunuz bugün bana,
Yoksa serpilmemiş mi buğdaylar; bir avuç yanan bağrın taşına,
Sen bakarken gülerdim ben yansıyan ışıltına, oysa.
Çıkmamış mı gün yüzüne; ıssız ve Yetim kalmış bir Oba.
Aratmadı sessizliğinde insan göremediği yansımasını, yansıttığı his karmaşasını da.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta