Yalnızlık kokuyor bu gece yine İstanbul,
On beş milyon yalnızlık
Yabancı tüm kadınların ve erkeklerin yüzleri,
Kırık aynalara bakarken buluyorlar eşlerini...
Yürüyorum,
İstiklal'den bir aşağı,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




ayna parçacıkları toplamak yormasın sizi, mısralarda yer alan sevgi kanamasın gizli gizli...ama sizde kanamayın cam parçaları can yakar...saygımla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta