Ayna Şiiri - İlyas Gültekin

Bir gün, hiç alışık olmadığım bir şekilde,
aynanın karşısında uzun uzun durdum.
Kaçmak yerine ilk kez baktım kendime,
Ve fark ettim…
En çok kendimi kırmışım meğer.

Herkesi anlamaya çalışırken, kendimi susturmuşum defalarca.
İçimden geçenleri duymazdan gelip, güçlü olmaya çabalamışım hep.
O kadar ki, yaralarımı saklamayı öğrenmişim zamanla.
Oysa bende herkes gibi insandım.
Kırılmaya, yorulmaya, dağılmaya hakkım vardı.
Ama ben, kendimi toparlamak yerine omuzlarıma biraz daha yük koymuşum.

Şimdi buradayım…
Geç kalmış bir özrün eşiğinde.
İçimde eksik kalan ne varsa
Tek tek tamamlamaya niyetliyim.
Söz veriyorum, bu kez kimse için kendimi yarım bırakmayacağım.
Artık susmayacağım ve, içimde ağlayan o sesi, duymazdan gelmeyeceğim.
Kaçmicam bu sefer kendimden.

Yavaş yavaş döneceğim bana…
Kırıklarını saklamadan, eksiklerimden utanmadan.
Ne eksikse ben tamamlayacağım.
Ve yeniden seveceğim kendimi.
Belki zaman alacak,
Belki yine düşeceğim biliyorum.
Ama bu kez düşsem de kalmayacağım yerde.
Elimden yine ben tutacağım, yine ben kaldıracağım kendimi.

Çünkü anladım artık…
Bu benim savaşım değil.
Birilerini memnun etmek uğruna, kendimden vazgeçişti..
Bu ekisik bıraktığım, kendimle barışma hikâyem.
Ve şimdi,
en derin yerimden sana sesleniyorum…

Beni Affet...
Geç kaldım, biliyorum.....
Ama ilk kez gerçekten buradayım.
Eğer bugün kendimi affetmeyi başarırsam,
Bir daha kimsenin beni kırmasına izin vermeyeceğim.
Affet beni.....
Senden özür diliyorum....