Dün gece vakit bu vakitken,Balat’ta bir antikacı dükkanında ahşap oymalı bir aynaya rastladım,ahşap çerçevesinin çatlağına sıkışmış kestane renginde ipeksi bir saç teli vardı,heyecanla sordum aynaya seni,tanıyorsan söyle anlat bir ömür dinlerim dedim...gülüşünün içindeki hüzünü,bakışlarındaki özlemi,sesindeki kederi,alnındaki saklı çizgiyi,gözlerindeki maviyi,benlerindeki güneşi,dudağındaki Pınar’ı anlat..dün gece vakit bu vakitken Balat’ta bir antikacı dükkanında,seni üç asırlık bir aynaya sordum.söylemedi..ama seni tanıyordu çatlağındaki saç telinden belli....
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta