Ormanda yetişmiş ayının biri,
İnsan gömer toprağa diri diri.
Yabanidir, dağdan tutma ayıdır;
Taş atar insana hep iri iri.
Yine bokunu yemiş,homur homur,
Her tarafı pislik,her yanı çamur.
Sanki bir Frevun,sanki bir şeytan,
Sanki tüm kötülüklere o memur.
Her zaman armudun iyisini yer,
Zalimi sever,mazluma küfreder.
Bal kokusunu alınca üşenmez,
Peşin sıra,dere tepe düz gider.
Aslında onun ormandır vatanı,
Toplum içinde yapamaz.Bak,tanı.
Hiç kural,nizam,hak,hukuk tanımaz;
Hep,hayvanca yaşamak ister canı.
Böyle kaçgın ayılardan çok çektik,
Az kalsın,neredeyse ölecektik.
Nerden çıkar böylesi mendeburlar;
Tanrım bunlarıda mı görecektik!
21.04.1999-Demre
Yaşar YaramışKayıt Tarihi : 21.01.2010 14:08:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
TÜM YORUMLAR (21)