Aydost Şiiri - Hüseyin Erdinc

Bir şiir düşünün;
Bir gece yarısı yazılmış,
Belki bir hasretin kıyısında,
Belki kimseye anlatılamamış bir acının
Mürekkebe düşmüş hâli…

Sonra bir ses dokunur ona.
Bir başka yürek alır kelimeleri,
Kendi nefesinden geçirir,
Şairin sustuğu yerde konuşur.

İşte orada başlar başka bir yolculuk.

Aydost derler adına…
Bir şiirin izini sürer,
Bir kalemin sahibini bulur,
Okuduğu her dizenin altına
Şairinin adını iliştirir.

Çünkü bilir;
Şiir sahipsiz değildir,
Her mısranın ardında
Bir insanın ömründen kopup gelen
Küçük bir parça vardır.

Bazen bir yayın açılır,
Kapılar değil, yürekler aralanır.
Konuklar gelir birer birer,
Kimi sesini bırakır geceye,
Kimi bir şiirin içinde kendini bulur.

Bir bakarsın;
Dün tanımadığın biri,
Senin yıllar önce yazdığın bir dizeyi
Kendi gözlerinden okuyordur.

Kimi zaman bir kayıt düşer önüne,
Kimi zaman bir video…
Bir şairin haberi bile yokken
Şiiri başka bir yürekte yeniden doğmuştur.

Ne güzel şeydir bu;
Bir insanın kelimelerine
Hiç tanımadığı birinin hayatından
Bir karşılık bulmak.

Burada sesler farklı,
Yüreklerin hikâyesi başka başka…
Kimi ayrılığını okur,
Kimi kavuşamadığı sevdasını,
Kimi de yıllardır içine gömdüğü
Bir cümleyi bırakır mikrofonun başında.

Ve gece uzar…

Bir şiir biter,
Ardından bir başkası başlar.
Kimi alkışlar,
Kimi sessizce dinler,
Kimi kendi yarasına denk gelen
Bir mısrada gözlerini kaçırır.

Aydost'un sesi karışır seslere,
Şairlerin adı dolaşır gecede.

Belki de şiirin en güzel hâli budur;
Bir kalemden doğup
Bin yürekte yaşamaya devam etmek.

Çünkü bazı insanlar şiir yazmaz yalnızca,
Şiire yol açar.

Bazıları kelimeleri okur,
Bazıları kelimelere yuva olur.

Ve bir gün,
Bir şair kendi şiirini
Hiç tanımadığı birinin sesinden duyduğunda
Anlar ki;

Kalem yalnız yazmak için değil,
Bir yüreğe ulaşmak için tutulur.

Ve gecenin bir yerinde,
Bütün sesler birbirine karışırken,
Aydost kalır şiirin başucunda.

Bir şairin yüreğinden kopan kelimeyi
Alır, başka bir yüreğin göğüne bırakır.
Kimi zaman bir ses olur,
Kimi zaman bin yürekte yankılanan
Bir şiirin kanat çırpışı…

Çünkü Aydost,
Sadece şiir okuyan bir ses değil;
Şairin mürekkebine nefes,
Kelimelerine kanat,
Yalnız kalmış dizelerine yoldaştır.

Ve adı gibi,
Şiirin göğünde bir ay doğar…
Her gece başka bir kaleme ışık düşürür.

Kimi şiir yazar, kimi şiir okur;
Aydost ise iki yüreğin arasında
Şiirin kendisi olur.

Hüseyin Erdinç