Aydınlığın Neferi Şiiri - Mehmet Çobanoğlu

Kan emenlere inat, savaş çığırtkanlarına inat,
Hak yiyen haramilere inat...
Elbet gün gelir, perdeler iner bu sahte oyunun üstüne,
Zindanlar yıkılır, korkaklar köşelerine siner.
Halkın emeği,
Halkın özgürlüğü,
Halkın adaleti kazanacak o gün.

O, boyun eğmeyen aydınlığın neferi,
Yorulmaz adımlarla
Yürür yeni bir şafağa.
O, kan emerek acı veren sülüklerden,
Yaşama dadanan kurt, çakal sürüsünden,
Ruhunu satan,
Şerefi basite alanlardan,
Haksızlığa başkaldırmayan korkaklardan,
Ar bilmeyen,
Zindanlar yaptıran
O rezillerden değil!
Yılmaz
Devrimcidir o.
Ondaki yürek nehir olup çağlar, özgürlüğe katılır.

​Sarı öküz yorulur, harman bekler, belki alında ter soğur;
Tutsak yiğitler özlemle özgürlüğü özler.
Yürünen yollar dikenli,
Esen rüzgâr sert olur.
Ama o
Bir an bile durmaz,
Menzile ilerler.
Ne demir kapılar dayanır onun gücüne,
Ne de çakallar saptırır onu
Yolundan.
Ovaların sarı başakları,
Mazlumların umudu
Filizlenir ellerinde.
O
Korku bilmez! Çünkü o davasına sevdalı neferdir.

Irgat eli hep nasırlı, aydınlık yüreği dağlar kadar büyük...
Uyanış vakti çalınca kapıyı,
Karanlık gecelere meydan okur.
Hasat vakti gelince,
Ay ışığı altında imece usulüyle
Köylüler
Sap döverken
Harman yerinde
O inançla dostluklar kurulur
Yüreklerde.

Gün olur,
Kavgaya hazırlanır o hakikat uğruna.
Adalet ateşi dünyayı sarsın diye;
Ekilen tohum toprakta,
Filiz,
Anne rahminde
Cenin olur.
Her filiz, her cenin sevgiyle ışığa tutunur.

​Her çile bir gün şerefli şan olur,
Zulmün tahtı yıkılır o gün.
Adı Azad,
Adı Yılmaz,
Adı Deniz olmuş, ne fark eder?
Onun ellerinde
Halkın gücü en büyük destan olur.
Başını eğmeden yürür ileri,
Geriye bakmaz o yiğit neferi.
Tarih yazar o görkemli yürüyüşü,
Aydınlık sarar köşe bucak her yeri.

Ne rüzgâr söndürür bu yangını,
Ne kış ayazı dondurur onun kanını.
Çünkü o yürek halkın özüdür,
Yazmıştır zafere inancını.
Korkuyla örülen demir ağlar
Bir gün sökülür,
Zindanlardan sökülür kapılar.

Hürriyete uyanır dağlar, ovalar.
Nasırlı ellerin vurduğu yerdir
Bu kavga; en hakiki, en mert yer!
Haramilerin tahtı yıkılır,
Zalimler için artık son seferdir.
Bilekler çelikten, yürekler kor olur o gün;
Şafak söker, zafer düşer bu yola.
Toprak uyanır
Tarlaların bereketiyle,
İbre mazlumlardan yana döner.
O günün feryadını
Dünya dinler!
Kurtlar, çakallar kaçacak delik arar,
Yiğidin yiğitlerin ezgisi gökleri çınlatır.
Ölüm korkusu silinir yüreklerde: "And olsun ki bitti bu karanlık!" diyerek...

Mehmet Çobanoğlu
29.09.2026
Gürpınar