AYDINLAR.
Siz; karanlık gecelerin göğünde parlayan yıldızlar….
Karanlıkta, ayrı –ayrı nasılda parlıyorsunuz.
Kendi başınıza varlığınızı göstermeye çalışıyorsunuz.
Güya! ! ! . Dünyaya ışı salıp kendinizce aydınlatıyorsunuz.
Zaman geçiyor, dünya dönüyor.
Gel; n'olursun, içimde umûdum tükenmeden!
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..
Devamını Oku
Gel; bak bu kahrım beni, mağlûb edip yenmeden!
Gel diyorum, gel artık; son bulsun ızdırâbım!
Gel de yüzler süreyim; kıblegâhım, mihrâbım! ..




O gece karanlığı!
Dünyayı aydınlattığını sanan yıldız kümelerinin,
Hüküm sürmelerine zemin hazırlıyor….
Bazen aydınlık karanlıkta bırakır bir çok şeyi.. Örneğin; hiç gündüz uçan yarasa gördünmü sen?..
Bazen zifir karanlıklar aydınlatır gündüzlerin göstermeye güç yetiremediklerini.. Yoksa yıldızları ve kainatın azametini nasıl görürdü insan?..
yüreğinize sağlık..
dilerim aydinlarimiz aydinliklar sacar!....
şiir, biraz da kulağa hitab etmeli...
daha müziksel olabilirdi...
mahmut gider diyarbakır
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta