Ayak Uçlarımın Boşluğundaydı Yaşam

Hasan Biçici
41

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Ayak Uçlarımın Boşluğundaydı Yaşam

Bir aşkın çıkmazıydı,
Ayak uçlarımın boşluğundaki yaşam.
Uzun bir yolculuğun,
Son durağında...
Yalnızlığımdı,içimi yakan.
Yeşil yaprağa hasret kalmıştı sonbahar
Kaç kere doğurmuştu,
Sarı yapraklarını ağlayarak...
Fırtına dinmişti dinmesine ama,
Kırılmıştı bir kere kıristal olan ne varsa.
Artık ne çıkar...
Her şeyin bittiği yerdeydim,
Dağ gibi birikmişti cevapsız sorular.
Nereye baksam neye dokunsam,
Acılar içinde kıvranıyordu zaman.
Ne zaman küllerimden doğmaya çalışsam,
Önümde saf tutuyordu sıra dağlar.
Durmadan uzaklaşıyordu yaşam
Beni bana yabancılaştıran
anlamsız donuk kalan bakışlar
daraldıkça daralıyordu zaman
Ayak uçlarımın boşluğundaydı yaşam...
Bir türlü çiçek açmayan bahara inat,
Kardelenin yalnızlığıydı içimi ısıtan.
Yıkılmalıydı diyordum içimdeki sırat,
Bir sonsuz ışıktı kalbimin
değinliğini aydınlatan...
Vücudumun ağırlığıydı zamana baskı yapan
Şimdi hangi sorulardı,
Beni cevap vermeye zorlayan.
Yaşamın kıyısında bir yalnız adam...
Ayak uçlarımın boşluğundaydı yaşam..

Hasan Biçici
Kayıt Tarihi : 28.2.2021 19:16:00
Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!