Aya Bakalım - 1 Şiiri - Züleyha Aktaş

AYA BAKALIM 🌙

Sessizce çık yüreğinden kalabalığı,
Bir gece vakti, durmadan — aya bakalım.
Konuşmasın kimse, sussun şehirlerin dili,
İçimizde ne varsa — duaya bakalım.

Kaldır başını göğe, yorgun gülüşünle,
Bir iz var hâlâ orada, biliyor musun?
Belki bizden önce biri de böyle bakmıştı
Belki de o yüzden bu kadar yakın durmuşsun.

Ay orada, öylece… bize benzer suskun,
Kırılmış yıldızlarla dolu eteği,
Ne geçmişi yargılar, ne geleceği sorar,
Sadece bekler… belki sevdiği.

Yanağına düşen serinliğinde umut,
Göğsümde çarpan bir dua gibi adın,
İster gözlerinle konuş, ister susarak kal,
Yeter ki bu gece — aya bakalım…

Birlikte sustuğumuz her an bir ezgi,
Ayın gümüş sesiyle çalar içimde.
Ne elimdedir sana dokunmak artık,
Ne de dilimde… sadece kalbimde.

Kalbim diyorum, bak, kıyamda şimdi,
Ayet ayet sevdanı anıyor hâlâ.
Sen varken gökyüzü bile bizim gibi,
Yaralı, suskun ama bağlı duaya.

Ay, gözlerine değince büyür gece,
Benliğim gölgenin içinde erir.
Tenin tenime değmeden geçer zaman,
Ama kalbim hep seninle — bilinir..

Hiçbir şehir anlatmaz bizi tam,
Hiçbir kitap yazmaz bu suskunluğu.
Seninle göğe değil sadece bu gece,
Kalbimin kıyamına bakalım — olur mu?

Bir adım daha atma… durduğun yer,
Benim cennetim belki, belki hicranım.
Ama ne fark eder, aşk buradaysa eğer,
Aya bakalım, susalım, ve tamamlanalım…

Şiir: Nûrferah Züleyha AKTAŞ

Tarih: 23.07.2025
Saat: 20:18