Av Şiiri - Leyla Şerif Emin

Siz uyurken birileri öldü içimde,
Adını affetmek koydular bunun.
Oysa insan en çok kendine yenilir
Bir başkasının vicdanında uyurken.

Ben kapıları içeriden açtım,
Kilitlerin pasını geceden aldım.
Kimse bilmedi hangi sürgüyü söktüm
Ben de artık bilmiyordum
Hangi tarafta kaldım

Siz tilkilerinizi çoğalttınız uykuda
Bir kurnazlık saltanatı kurdunuz başucunuzda.
Bir insanın kendine kurduğu tuzaktan
Daha büyük bir av yoktu dünyada.

Sağır dediniz, sustum.
Kör dediniz, baktım.
Dilsiz dediniz,
içinizden konuştum.
Siz kendi sesinizin yankısını hakikat bildiniz,
sessizliğin ne kadar ağır olduğunu orada öğrendim.

Bir gün düğümler çözülecek,
Bunu kim söyledi bilmiyorum.
Ama her düğümün ucunda
Elleriyle bağlanmış bir insan vardı.

Suya götürdüm kurnazlığınızı,
Susuz döndünüz.
Sonra keçiler kaçtı zihninizden,
Ben bahçeme aldım hepsini.
Bıraktım çimenlere,
Bıraktım rüzgâra,
Bıraktım unutulmuş bir çocukluğun
Kimsenin bilmediği yollarına.
Güne gülerek uyandım

Siz çatladınız.
Ben çatlaklarınızdan geçtim.
Bir nehir buldum orada,
Bir göl, bir deniz,
Ve nihayet hiçbirinizin adını taşımayan
Büyük bir uzaklık.

Şimdi gün doğuyor.

Ben kimseyi yenmedim.
Kimseye yenilmedim.
Yalnızca bir gün
Sizinle aynı hikâyede
bulunmamayı seçtim.
Nehirler gibi uzaklaştınız
Gözümden
Gölümden
Dünümden
Öylece baktım
Güle güle hem de…

Üsküp