Atılan taş Şiiri - Dağlar Özügüç

İnsan en çok içine kapandığında yalnızlaşır
Kalabalıkların içinde bile bir başına kalır
Hayatta bir cümleye sığmayan acıları vardır
Bir çırpıda söylenemeyen feryatlar sessiz yol alır
Söylese gururu incinir, sussa konu ağırlaşır
Ama yürek yediği darbeyi unutmaz
Bazı pişmanlıklar vardır
Onu affetmek hafife almak demektir
O hatırlanmak iz bırakmak ister
Yarası ile bütünleşmek yoluna gider
Yaşadıklarını hiçbir şekilde inkâr edemez
Bu yüzden bazı insanlar büyüyemez
Sadece çocukluklarını içine gömer
Sonsuz hiçlikte başıboş feryadımız
Bir yavan gülüşe kurban edilemez
Bu yüzden acıların mezar taşı olmaz
Düşene taşın nereden geleceği bilinmez