Ateşte yandık Şiiri - Birkan Demirci

Vah bize vah ! Birkaç yalancının sözüne aldandık,
Hak diye sarıldık, bâtılın önünde kaldık.
Bir anlık gaflet ile sustuk, boyun eğdik,
Ateşi görmedik, dumanında boğulduk.

Ömrü tükenmez sandık, dünyanın nimetine kandık.
Doğru sandık yalanı, bile bile ateşe daldık.
Bir an sustuk, sustukça suç büyüdü içimizde,
Cennet umduk adımlarımızla cehenneme vardık.

Dersin ki adaletin terazisi şaşmaz,
Mazlumun ahı yerde kalmaz.
Suçu olmayanı ateşe atsanda yazmaz,
Yazdıysa kader, niçin bizden yana durmaz.

Madem adalet varsa, neden hep bize düştü?
Zulmün orta yerinde suçsuz niye üşüştü?
Yakanlar seyirlikti, alkışlayanlar rahat,
Ateş bizim payımıza sessiz sedasız düştü.

Ey hükmü mutlak olan, bilirsin hâlimizi,
Bir kör inat uğruna yaktık vebalimizi.
Varsa bu yangında bir pay günahımızı,
Yine de ayır zalimden mazlumumuzu.

Kör değildik aslında, gözler korkudan kapalı,
Vicdan sürgündeydi, diller kelepçeli, bağlı.
Hesap günü ertelenip dosya bize açıldı,
Suçlu kenarda güldü, yanmak bize yazıldı.

Şimdi soruyoruz artık eğmeden başımızı:
Bu ateş adalet mi, yoksa düzenin yazgısı?
Eğer yanmak ortaksa bu kirli düzende,
Niye bedel hep bizim, niye hep aynı sancı ?