Asvaltımın Güneşi Şiiri - Gece Gözlü

ASVALTIMIN GÜNEŞİ

​Sokakların sırtında, tekerleklerin demir sesi,
Direksiyon başında bir kadın, göğsünde hayatın nefesi.
Minibüsün camında buğu, içeride sabahın ayazı,
O, rotasızlığın değil, ekmeğin ve sabrın yazarı.

​Vites kolu elinde bir zambak kadar narin,
Fakat bakışlarında okyanuslar kadar derin.
Her durak bir kilit, her yolcu bir başka yara,
O, siyah asfaltı kazarak çıkarır güneşi sabaha.

​Kavruk yüzlü kalabalıklar iner, biner, tükenmez;
Bu metal kutunun içinde zaman akar, durulmaz.
Aynadan süzülen gözlerde ne tüller var ne telaş,
Kadın şoför; şehrin sırtında dönen yalnız bir güneş.

​Korna sesleri çınlar, trafik bir demir urgan,
O, şefkatli ellerle sarar bu sokakları yoldan yoldan.
Direksiyon bir çark değil, kaderin ince teli,
Bir kadın kollarıyla tutuyor bu koca şehri deli.

​Zaman akar, asfaltın ateşi söner yavaş yavaş,
Son durakta inenler unutur, geriye kalmaz tek bir yoldaş.
O, motorun sesinde dinler kendi içindeki sükûneti,
Tekerlekler dönerken, o yazar bu şehrin en gizli metinini.

​Karanlık çökerken omuzlarına rüzgârın en serti,
Kadın olmanın yükü, yolların bitmeyen derdi.
her dönüşte, o demir halkayı kavrayan parmaklar,
Yeniden doğurur sabahı, karanlığı yaran bir şafakla başlar.

​Motor susar nihayet, söner göğsündeki o demir telaş,
Son yolcu da karışır geceye, geride kalmaz tek bir yoldaş.
O, anahtarı çevirirken kilitlenir şehrin bütün yorgunlukları,
bir kadın elleriyle mühürler, bu uzun günün kapakları.

​Yollar biter, o kalır; ne arkasında bir iz, ne önde bir tavan,
O, sadece bir şoför değil, bu beton çölünde yaşayan bir kervan.

Gözleri asıl yol, içinden geçen o derin nehir,
kadın, direksiyonu bırakıp çekilse de, ayakta kalır bu deli şehir.