Aslıhan Ak Şiirleri - Şair Aslıhan Ak

GÖLGESİ
Yaklaşık üç haftadır günlük yazmadığımı fark etmiştim.Sabah yumurtaların kabuğunu soyarken aklıma geldi biliyor musun?Günlüğümün bana darılmış olacağını düşündüm,ve senin bana...
Oysa ben seni hiç ihmal etmiyordum.Ben kendimi ihmal ediyordum.Yalanın yanlışın en büyüğünü oynuyordum aslında.Önce kendimi sonra da seni kandırıyordum.Ama biliyor musun?
Sende beni,sende kendini kandırıyordun. İkimizde birbirimizi kaldırdığımızı zannediyorduk.Ben hiç dinlemediğim şarkıları en sevdiğim şarkı gibi dinliyordum senin yanında. Sende nefret ettiğin dizileri zevk alıyormuş gibi izliyordun yanımda. Oysa birimiz denize düşmüş bir masum birimiz ise sarılılmasını bekleyen bir yılandık.
Hatırlıyor musun Reşat?
Rıhtımda oturup,gemileri seyrettiğimiz o günü.

İçim şişti artık gönül, seni dinlemekten.
Rüzgarından ayrı usandım, poyrazından ayrı.
Bir demire çivi çakıyorsun, saçma sapan işler.
Bir de üstüne üstlük hala daha çengel bulmaca çözüyormuşsun.
Kaldı mı böyle işlerin?
Konuya komşuya kek de mi dağıtıyorsun?

Kanatlarına konmuştum Haziranın.

Bir tüy parçasında asılı kalmıştı umutlarım.

Eylülde ölemezdim, yapraklar dökülür üstüme.

Oniki belikti belkide saçlarımın örgüsü.
Gözlerim elâ, yanağımda gamzem vardı.
Dilimde en güzel çocukluk şarkıları
Rüyalarımda periler, sepetimde çilekler vardı.
Plastik bebeklerim, tomurcuk yanaklarım
Ellerim de kına, çoraplarımın kenarında tüller vardı.

Ah İkbale! neden yazmıyorsun uzun zamandır?
Kaleminin ucu mu kırıldı?
Yoksa A4 kağıdın mı bitti?
Ya da yazdın da koyacak zarf mı bulamadın?
Ama dedim, İkbale tedariklidir, yapmaz öyle şeyler.
Ya da kesin uzaktan akrabaları gelmiştir dedim.

İyi ki bu masaya oturdum.Kapı karşımda, pencereden de dışarıyı görebiliyorum.
Geldiğinde aranıp durmasın. Görür görmez koşarım yanına. Allah ‘tan kalabalık değil.
Hafta sonu kesinlikle dolup taşıyordur bu mekan.
Düşüncelerim bu yöndeydi. Bu tabloyu hayal etmiştim. Ama evdeki hesap çarşıya hiç
uymamıştı ve baş belası bir umut paçalarıma yapışmış ve beni yine madara etmişti.
Uzun zaman olmuştu seni görmeyeli, aylar, yıllar. En son hangi aydı hangi mevsimdeydik

Adisyon kağıdına bir çok şeyi eksik yazmıştı.
Ya fazla ahmaktı ya da çömez.
Üstelik pantolonunun paçaları da sökülmüştü.
Gariban çocuğa benziyordu.
Aslın da bakışlarından bile belliydi gariban olduğu.
Nasıl oluyor da bazen bir bakış bile insanın kim olduğunu söylüyordu bize.

Oysa kalbime seni nasıl yazmıştım.
Bir rüyaymış aslında gerçek sanmışım.
Sendeki bakışı benim sanmışım.

Acıların umutlara gölge olması sanki hayat...
Başlangıçların bitiş olduğu bir mevsim...
Öyle bir karanlık ki,
Hiçbir ışık aydınlatmıyor seni.
Hani dersin ya bazen
Biraz daha şanslı olsaydım...

Bir gün ölesim var, mezara girmek.
Bir gün bir mahkum olsam diyorum.
Bir gün hastanede bir yatalak.
Bir gün zengin olsam, bir gün fakir.
Bir gün dilenci, bir gün güzel, bir gün çirkin.
Neydi beni bu düşüncelere iten diyordum.