Aşkın son baharı Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Senin bağrında büyüdüm, kök saldın sen ömrümde,
Adın dua oldu bana her nefeste, gönlümde.

Bir bakışın uğruna ben bin ömürden vazgeçtim,
Sessiz sessiz göçüp gittim kendi sıcak külümde.

Dağlar bana sırdaş oldu, deniz içimde ağlar,
Yıldızlar bile söndü de sevda yanar göğümde.

Bir ayrılık bin ölümdür, kıyamet var özümde,
Gözyaşımın her damlası hasret olur sözümde.

Sonbaharın sarı hüznü dallarımdan dökülür,
Her yaprakta adın vardır gecemde, gündüzümde.

Mevsimler de yorulmuştu beklemekten yolunu,
Ben ömrümü adak ettim, yol kalmadı önümde.

Çiçek açan bahçelerde kokun gezer sessizce,
Bir gül bile kızarırmış adın geçse türkümde.

Bülbüllerin nağmesinde içli bir feryat saklı,
Aynı feryat yankılanır sabah akşam hüznümde.

Bir aynaya baktığımda seni gördüm yüzümde,
Ben kayboldum da sen doğdun en karanlık gözümde.

Kalbime kor bıraktın da söndürmedin yangını,
Ben kül oldum, o yangının dumanı var düşümde.

Ruhumdaki o güneşi hiçbir bulut örtemez,
Hasret denen bu karanlık barınamaz göğsümde.

Damarımda akan hayat sensiz olsa ne yazar?
Can bedenden ayrılsa da aşk sürer ölümümde.

Geçmiş diye andığımız yalnızca bir gölgedir,
Gerçek olan şu özlemdir, hiç sönmez bugünümde.

Zaman bile diz çöktü de sadık kalan sevgime,
Yıllarca beklerim seni bu sonsuz sürgünümde.

Ey gönlümün kıblesinde secde ettiğim sevda,
Adın dilimde duadır, nur olur görüşümde.

Ne vuslatın sarhoşluğu ne ayrılığın hüznü
Silebildi ilk bakışın mührünü kütüğümde.

Günler varsın tükensin de, varsın yıllar da sarsın,
Kurusun bütün dallarım, adın kalsın kökümde.

Toprak beni örttüğünde bilsin bütün zamanlar:
İlkbaharlar açacaktır o sönmeyen közümde.

Ben ağlayıp kaybolurken sen göğe yankı oldun,
Bir şarkı oldun sen bana sessiz öksüzlüğümde.

Ölüm gelse korkmam artık, korkum sensiz kalmaktır,
Zira gerçek aşk gelecek benle son dönüşümde.