Aşkın Şehriyarı Şiiri - Afşin Dualı

İsm-i pâkin anılınca, titrer arz ile semâ,
Bu günahkâr sînem içre, sanki koptu fırtına.
Nigâhın bir kez değse, rûhum bulur mu şifâ?
Canım kurbân olsun Sana, ey Habîb-i Kibriyâ!
​
Damarlarım fırlayacak, kanım çekilir tenden,
Bir mübârek rüya idi, geçip giden bu benden.
Lâyık mıyım bilmem ama, geçemedim sevginden,
Derd-i aşkın pençesinde, bîçâreyim ezelden.
​
Yâ Resûlallah! Meded eyle bu garîp yolcuya,
Anam babam, cânım fedâ olsun senin yoluna.
Gözlerim nem, gönlüm elem, hasret kaldım nûruna,
Yâ Resûlallah! Al beni de şefâat koluna.
​
Kalbi nağme, Türkî feryâd, her nefesim zikrindir,
Gönül mülkü virân olsa, yine senin mülkündür.
Cümle âlem lisanıyle, sâde seni zikreder,
Senden ayrı düşen yürek, inan mahv u mahzundur.
​
Sallallâhu aleyhi ve sellem...
Cânım fedâ...
Yâ Habîballah...