Askerim...
Kınasını eline yakıp, ardına ağıtlar sığdırdığım,
Vatan sana sen Allah'a emanet diyerek
Dualarla gözyaşlarıyla uzak diyarlara uğurladığım.
Askerim..
Kınan elinden silinmeden, gözyaşım satırlarıma düşmeden
Kahreden bu hasret beni bitirmeden
Dön askerim.
Nice sevdalar gördüm, nice hasretlerde savruldum.
Ne böylesine bir yangında kavruldum
Ne de birinin sesine böyle muhtaç oldum.
Askerim...
Sana her gece nöbet yazmazlar elbet
Beni sorma her gecem uykusuz.
Elimde telefonum mavi bereli bir komandoyla bakışırım.
Ahh askerim, ahh ilk heyecanım, ahh oğlumm
Sen takvime çizikler atarak şafak sayarken
Ben ömrüme çentikler atarak bekliyorum yolunu.
Zormuş be gözümün nuru
Evlat yolu beklemek benzemiyormuş başka dertlere.
Zormuş asker anası olmak
Ve nöbette tutulan kara demirden daha ağırmış
Evlada olan sevdayı kalemime sığdırmak.
Çok özledim, bil istedim
Al teskereni tez zamanda gel istedim.
Ahh benim gamzelerine gömülmek istediğim oğlum
Askerim...
Kayıt Tarihi : 9.3.2026 09:42:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Kıbrıs'ta Vatani görevini yapmakta olan oğlum Enes'im için kalemimden dökülen satırlarım. Oğlum nezdinde tüm vatani görevini yapan askerlerimize, polislerimize selam ve saygılarımı sunuyorum. Bu vatan için kanını canını feda etmiş tüm Şehitlerimizi saygıyla ve özlemle anıyorum.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!