Aşk ve hiç Şiiri - Tarık Ağalar

Turuncu bir yangın
Takvim tutmaz ayrılık dedi derviş.
Dedi ve boyun büktü..
Kurban hele elin uzat.
Dizlerimin bağı tutmuyor.
Kalkamıyorum yerimden.
Ben bu aşktan sıyrılıp
Aşkın aşık olduğunda hiç olamadım.
Bu yük belimi büktü.
Kurbanım dedi derviş.
Seni yüklerinden alıkoyan bir aşk için,
İçin için yakar Allah'a
Sonrasında her ne var ise sakın aşk adına.
Beni dervişlikten eden
Gün gelir seni sende bırakmaz.
Benim gözlerimin daldığı yeri tanıdı,
Eyvah dedi eyvah.
Yoluna diken Serpmişler senin.
Eyvah ki ne eyvah.
Sana da geç kaldık.
Hayal meyal hatırlıyorum dedim kendimi.
Avucunu sıkıntıyla ovusturdu.
O kara gözlerinde bir damla yaş parladı
Huzursuzluk yayılmış gibiydi bedenine.
Bedenine yabanciymis gibi baktı
Beni hiç tanımıyormus gibi
Baştan aşağı süzdü.
Git.
Ol ve gel dedi.
Benim kaldığım imtihandan sen geç dedi.
Kırık dökük, yarım yamalak kalktım.
Öyle bir eksik kalktım ki
Bir daha bütün olmak ne demek
Unutarak kalktım.
Benim serüvenim burda yeniden başladı.
İlk öğrendiğim,
İnsan aşkı yaşamayana kadar
Yaşamış sayılmazdı.
Sonra sonra bir daha öğrendim.
İnsan aşkı öğrendikten sonra da
Yaşıyor sayılmazdı.
Aşktan sonra neden hiç olduğunu insanın
Bu şekilde idrak etmeye başlayınca
Koştum dervişin yanına.
İçimden dökülünce kelimeler
Yüzüme baktı.
Önce bir minnet ile sonra hiçbir anlam ifade etmeyecek şekilde.
Bir hiçin baktığı gibi.
Öğrendik dedi yıllar sonra.
Öğrendik ve öldük.
Öğrendik diye fısıldadım.
Öğrendik ve öldük.