Seni sevmek
bir roman gibi uzun sürmedi,
bir vicdan gibi ağırdı.
Masamda
iyilikle kötülük yan yana otururken
ben senin adını seçtim
ahlakın karşısına koymak için.
Aşk
Konuşan sendin içimde,
kelimelerin ikna ediciydi
ve kalbim susmayı tercih etti.
Çünkü bazı aşklar
savunulmaz,
yalnızca yaşanır.
Aşk
Bazen gülerim kendime:
“Sevgin de bir iktidar olmuştu,” nedense,
“Kaybeden ben erdemi hatırlarım.”
Haklıydın.
Seni severken
kendimden vazgeçmeyi öğrendim,
bu bir strateji değildi,
bir çöküştü.
Aşk
Yağlı boya bir tablo yaptım
ve adını sen koydum;
renk renk boyarken seni,
ellerin gölgede kalmıştı biraz
ama gözlerinin kenarında
ince bir ışık bıraktım:
Umut dedim buna,
sana benzettim.
Aşk
Aşırılık tehlikelidir
ama sevgi ölçüyle kirlenmez.
Bu denklemde kaldım:
Ne ölçülü,
ne masum,
ama gerçek.
Aşk
Aşk, insanın
kendi iç mahkemesinde
ömür boyu süren
bir davadır;
ben bu davada
seni savunmuyorum artık,
seni yaşıyorum.
Aşk
Kayıt Tarihi : 3.1.2026 16:44:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!