Umut,
en soğuk mevsimde bile
ısrarcı bir erdemdir.
Aşk
Kış uzundu.
Ama sen vardın.
Ve bu,
varoluşun bütün yükünü
hafifletmeye yetti.
Aşk
Sana bakıyorum
ve anlıyorum:
Kış var aramızda.
Ama bu, üşüten bir kış değil;
insanı diri tutan,
ayakta bırakan bir soğuk.
Kar, senin adını saklıyor
söyleyemediğim cümlelerin üstünde.
Aşk, bazen bir bedene değil
bir ihtimale yönelir.
Seni istemek,
seni tüketmek değil
seni sürdürmek.
Aşk
Kış geçecek.
Bunu biliyorum.
Ama seninle üşümüş olmak,
her bahardan daha kalıcı
bir sıcaklık bırakacak içimde.
Aşk
Ellerin vardı hani,
kar gibi değmeden üşüten,
yaklaştıkça ısıtan.
Ten dediğimiz şeyin
vücudun en açık argümanı olduğunu
o an anladım.
Dokunmadık,
Ama bütün felsefelere temas ettik.
Aşk
“Sevgi, sevinci artan bilgidir.”
Ve seninle öğrendim,
her gün biraz daha,
bedeninle değil yalnız,
düşüncenle, sessizliğinle,
yanımda duruşunla.
Beni yıkmayan şey
beni sana doğru güçlendirdi.
Birlikte,
kendi kaderimizi onayladık,
acıdan utanmadan,
neşeyi saklamadan.
Aşk
Aşk,
sıçrayıştır
ama boşluğa değil,
senin varlığına.
Karanlık tenimize değdi belki,
ama biz onun dediği gibi
yalnızca istemenin kölesi olmadık;
birbirimizi seçerek
acıya kısa bir anlam verdik.
Aşk
Biz
evrensel bir şey yaptık:
umut etmeyi utanç saymayan
iki bilinç olduk.
Aşk,
ne sadece tutku
ne de yalnızca fikirdir;
aşk,
iki insanın
aynı anda hem özgür
hem bağlı olabilmesidir.
Sonra,
seninle şunu öğrendim:
İnsan,
ancak bir başkasını severken
kendisi olur.
Aşk
Kayıt Tarihi : 3.1.2026 16:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!